บทที่ 15 十五
ซีฮันยื่นมือไปรับหมวกกันน็อกแล้วยอมสวมใส่อย่างว่าง่าย แววตาที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจกับการกระทำของคนตัวใหญ่กว่า ชุนเคลื่อนตัวรถอย่างช้า ๆ และเมื่อรู้สึกถึงเสื้อที่ถูกดึงรั้งเขาจึงเร่งความเร็วขึ้นอีกหน่อย
"พี่ขอโทษถ้าทำให้เราหนักใจ" ชุนพูดสวนกับแรงลมที่พัดกระทบใบหน้าหล่อและซีฮันก็ได้ยินทุกคำที่ออกมาจากปากของชุน
"..." ซีฮันยังคงตั้งใจฟัง และรอว่าชุนจะพูดอะไรต่อ แต่แล้วก็ไม่มีคำพูดใดออกมาอีกเลย มันจบตรงที่ประโยคนั้นประโยคเดียว
รถยนต์คันหรูขับตามหลังรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่ง และเหยาเอินเห็นว่าชุดนักเรียนและด้านหลังที่คุ้นเคยเป็นใครไม่ได้นอกจากซีฮัน และมันทำให้เธออยากรู้ว่าแล้วใครกันที่เป็นคนขับรถมอเตอร์ไซค์ เธอจึงเร่งความเร็วเพื่อแซงรถมอเตอร์ไซค์คันหน้า
"เหยียนชุน?" เหยาเอินพูดชื่อออกมาเมื่อเธอได้เห็นใบหน้าที่เธอรอตลอดมาหลายวันนับตั้งแต่วันงาน
"พี่เอิน..." และซีอันเองก็เห็นรถยนต์ที่ขับแซงหน้า เขาจึงเอ่ยชื่อเหยาเอินอย่างแผ่วเบา ชุนเองก็ไม่ได้สังเกตเห็นรถยนต์ของเหยาเอินแม้แต่น้อย
รถยนต์คันหรูของเหยาเอินขับไปจอดที่โรงจอดรถเธอยังคงนั่งนิ่งอยู่ในรถและคิดไปต่าง ๆ นานาว่าทำไมสองคนนั้นถึงได้ดูสนิทถึงขั้นไปรับไปส่งกัน เธอพลาดอะไรไปแล้วนี่คงเป็นสาเหตุที่เธอไม่เคยเห็นชุนมาหาเธออีกเลยนับตั้งแต่วันนั้น
"บ้าน่า...เป็นไปไม่ได้ ซีฮัน ชุนนี่นะ...ก็แค่บังเอิญ ต้องใช่แน่ๆ" เหยาเอินเดินไปดักรอที่เรือนไม้เล็กที่ซีฮันอยู่ รอไม่นานซีฮันก็เดินมาแต่ก็ต้องชะงักเมื่อซีฮันเห็นว่าเหยาเอินกำลังรอเขาอยู่
'เรื่องพี่ชุนแน่ๆ' ซีฮันนึกในใจ
"ทำไมชุนถึงมาส่ง" น้ำเสียงแฝงไปด้วยความไม่พอใจและซีฮันก็ดูออกว่าตอนนี้เหยาเอินกำลังรู้สึกอะไรอยู่ตอนนี้
"แค่บังเอิญเจอกันครับพี่เอิน พี่ชุนก็เลยขอมาส่งครับ"
"งั้นเหรอ...ถ้าอย่างนั้นพี่ฝากไปบอกชุนด้วยว่าพรุ่งนี้พี่อยากเลี้ยงอาหารเย็นที่บ้าน...อ๋อ! ไม่ใช่แค่ไปบอกนะแต่ต้องพาชุนมาให้ได้ถ้าไม่ได้ คงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น" เป็นน้ำเสียงที่จริงจัง จนซีฮันต้องรีบรับคำและจำเป็นต้องปฏิบัติตาม
"ครับพี่เอิน"
เมื่อซีฮันรับปาก เหยาเอินจึงเดินกลับที่ตึกใหญ่ด้วยใบหน้าที่ยากจะหยั่งลึก เธออยากรู้จัง ว่าซีฮันมีวิธีหรือมีการแลกเปลี่ยนอะไรที่จะไปบอกเหยียนชุนให้มาทานอาหารเย็นกับเธอ รอให้ชุนมาก่อนเธอจะเป็นคนถามเอง
อีกด้านของเหยียนชุนที่ห้องสตูดิโอที่อยู่ในคอนโด วันนี้ชุนมาทำงานพิเศษคอยเป็นลูกมือให้กับพี่ช่างภาพที่เป็นศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยงานวันนี้ เป็นงานถ่ายภาพของนางแบบและนายแบบ แบ่งเป็นสองงานมีทั้งการถ่ายแบบพิน [1] และบีฟเค้ก [2]
"ชุนเข้าไปจับฉากด้านหลังให้พี่หน่อย"
"ครับพี่"
จังหวะที่ชุนกำลังเดินตรงไปที่นางแบบ หญิงสาวที่มีเพียงจุกปิดหัวนมและใส่บิกินี่ที่ปิดได้ไม่มิดนัก เธอส่งสายตาหวานเยิ้มให้กับชุนและชุนก็รู้ได้ทันทีว่านางแบบคนนี้กำลังสื่ออะไรกับตัวเอง เสียงรัวของการกดชัตเตอร์ปนกับเสียงสั่งให้นางแบบเปลี่ยนท่าดังต่อเนื่องถึงสามสิบนาที ก็ได้เวลาเปลี่ยนมาเป็นนายแบบที่มีหุ่นกำยำแทน
"ชุนไปส่งนางแบบให้พี่ด้วย" คอนโดแห่งนี้จะเข้าจะออกได้ต้องใช้คีย์การ์ดเท่านั้นและจำเป็นต้องให้ชุนไปส่งที่ประตูของคอนโด
"ครับพี่"
นางแบบและชุนยืนรอลิฟต์ได้ไม่นาน ชุนเดินนำเข้าก่อนและตามด้วยนางแบบสาวสวยทั้งคู่สบตากันอย่างไม่มีใครยอมใครจนกระทั่งลิฟต์ปิด ทั้งสองคนราวกับมีแม่เหล็กดึงดูดให้เข้าหากัน ชุนกลั้นอารมณ์และความรู้สึกไม่ได้อีกต่อไป ริมฝีปากเขาประกบริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็วก่อนจะกลืนกินเธออย่างบ้าคลั่ง เสียงครางอย่างเย้ายวนของเธอยิ่งกระตุ้นแรงปรารถนาในกายเขา
ติ้ง!! เสียงของประตูลิฟต์เปิดราวกับเสียงระฆังทำให้ทั้งสองคนต้องแยกออกจากกัน ทั้งคู่ต่างหายใจแรงเต็มไปด้วยความต้องการของกันและกัน นางแบบสาวเปิดกระเป๋าแล้วหยิบนามบัตรให้กับกับชุน
"คืนนี้พี่จะรอนะเด็กน้อย" ชุนรับนามบัตรมาแล้วส่งรอยยิ้มร้ายให้กับเธอมองเธอเดินไปที่ลานจอดรถอย่างน่าเสียดายถ้าไม่มีงานต่อเขาคงได้สนุกกับนางแบบสาวคนนี้ในตอนนี้...
ติ๊ด! เสียงของคีย์การ์ดแตะปลดล็อคประตู ทันทีที่ชุนเดินเข้ามาเขาได้ยินเสียงบางอย่าง เสียงที่เขารู้ดีว่าเป็นเสียงของการมีเซ็กซ์และมันทำให้เหยียนชุนสงสัย เพราะในห้องก่อนที่เขาจะออกไปมีเพียงนายแบบหนุ่มที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ถึงเขาจะลงไปส่งนางแบบแต่จะเป็นไปไม่ได้ถ้าจะมีผู้หญิงเดินเข้ามาในคอนโด เพราะเขาไม่เห็นใครเดินสวนมาเลยสักคนเดียว
"อ่า แรงอีก"
ปึก ปึก ปึก เสียงครางกระเส่าและแรงกระแทกของอะไรสักอย่างมันทำให้เขารู้ว่าเสียงที่เขาได้ยินเป็นเสียงของรุ่นพี่ของเขากับนายแบบคนนั้น ชุนแอบชะโงกหน้ามองเข้าไปด้านในห้องที่ประตูถูกเปิดทิ้งไว้ราวกับว่าไม่กลัวว่าใครจะมาเห็น
.........
เชิงอรรถ
^Pinup (พินอัพ) เป็นการถ่ายภาพที่เน้นความสวยงาม ปนความขี้เล่นและเซ็กซี่ของนางแบบ (ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง) ซึ่งได้รับความนิยมสูงสุดในช่วงทศวรรษ1940-1950 การโพสท่าทาง มักเป็นท่า "บังเอิญ" เซ็กซี่ เช่น ลมพัดกระโปรง หรือทำหน้าประหลาดใจแบบขี้เล่น
^2 Beefcake (บีฟเค้ก) เป็นคำที่ใช้เรียกการถ่ายภาพนายแบบชายที่เน้นสรีระ กล้ามเนื้อ และความแข็งแรงของร่างกาย เปรียบเสมือนคู่ขนานของ Pin-up สไตล์ เน้นการโชว์มัดกล้ามเนื้อ มักสวมเพียงกางเกงว่ายน้ำ กางเกงขาสั้น หรือชุดกีฬา เพื่อโชว์ความสมบูรณ์ของร่างกาย มักใช้แสงที่ขับเน้นมิติของกล้ามเนื้อ (Shadow and Highlight) ให้ดูเด่นชัดและแข็งแรง
.........
ส่งท้ายตอนที่15
เอาแล้วเหยาเอินเห็นตอนที่ชุนขับรถมาส่งซีฮัน หลายเหตุการณ์มากตอนนี้ไหนจะรุ่นพี่ของขุนที่มีอะไรกันกับนายแบบทำให้ชุนเปิดโลกกว้างทันที
1commert คือ 1กำลังใจให้กับไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ
